Poemas de Catulo: Amor y Pérdida
Poemas de Catulo: Amor y Pérdida
editorial Tilde)
Texto latino:[Link]
Traducción: [Link]
En castellano En latín
II II.
II b IIb.
... Tan grato es para mí como cuentan que fue
para la veloz muchachala Tam gratum est mihi quam ferunt puellae
manzana de oro que desató su cinturón de pernici aureolum fuisse malum,
siempre negado. quod zonam soluit diu ligatam.
III III.
III III
¡ Llorad, oh Venus y Cupidosy cuanto hay de Lugete, o Veneres Cupidinesque,
hombres refinados! El gorrión et quantum est hominum venustiorum:
de mi niña ha muerto; el gorrión, capricho de mi passer mortuus est meae puellae,
niña, a quien ella más que a sus ojos passer, deliciae meae puellae,
quería; pues era dulce como la miel y la conocía quem plus illa oculis suis amabat.
tan bien como una niña a su madre, y nam mellitus erat suamque norat
no se movía de su regazo, sino que, saltando ipsam tam bene quam puella matrem,
alrededor unas veces por aquí, otras por nec sese a gremio illius movebat,
allá, piaba sin parar a sola su dueña; y que ahora sed circumsiliens modo huc modo illuc
va por un camino tenebroso hacia allí ad solam dominam usque pipiabat.
de donde dicen que no vuelve nadie. qui nunc it per iter tenebricosum
¡Malhaya a vosotras, malvadas tinieblas del Orco , illuc, unde negant redire quemquam.
que devoráis todas las cosas at vobis male sit, malae tenebrae
bellas!: tan hermoso gorrión me habéis Orci, quae omnia bella devoratis:
arrebatado. ¡Oh desgracia! ¡Pobrecillo gorrión! tam bellum mihi passerem abstulistis
Ahora, por tu culpa, los ojitos de mi niña, o factum male! o miselle passer!
hinchaditos, enrojecen de llanto tua nunc opera meae puellae
flendo turgiduli rubent ocelli.
V V
Vivamos, Lesbiamía, y amemos, y las habladurías Vivamus mea Lesbia, atque amemus,
de esos viejos tan rectos, rumoresque senum severiorum
todas, valorésmoslas en un solo as . Los soles omnes unius aestimemus assis!
pueden morir y renacer: nosotros, en soles occidere et redire possunt:
cuanto la efímera luz se apague, habremos de nobis cum semel occidit brevis lux,
dormir una noche eterna. nox est perpetua una dormienda.
Dame mil besos, luego cien, luego otros mil, luego da mi basia mille, deinde centum,
cien una vez más, luego sin dein mille altera, dein secunda centum,
parar otros mil, luego cien, luego, cuando deinde usque altera mille, deinde centum.
hayamos hecho muchos miles, los dein, cum milia multa fecerimus,
revolveremos para no saberlos o para que nadie conturbabimus illa, ne sciamus,
con mala intención pueda mirarnos de aut ne quis malus invidere possit,
través , cuando sepa que es tan grande el número cum tantum sciat esse basiorum.
de besos.
VII VII
Quintiaes para muchos hermosa, para mí Quintia formosa est multis. mihi candida, longa,
deslumbrante, alta, bien recta est: haec ego sic singula confiteor.
plantada; eso es así cosa por cosa, yo lo confieso. totum illud formosa nego: nam nulla venustas,
Pero digo que en conjunto no es nulla in tam magno est corpore mica salis.
hermosa: pues ningún encanto, ni una pizca de Lesbia formosa est, quae cum pulcerrima tota est,
sal hay en un cuerpo tan grande. tum omnibus una omnis surripuit Veneres.
Lesbia es hermosa y es, no sólo bellísima toda
entera, sino que, única como es,
arrebató a todas todos los atractivos.
Malentendidos e infidelidades
LXXII LXXII
Decías tiempo atrás que tú conocías sólo a Catulo, Dicebas quondam solum te nosse Catullum,
Lesbia, y que no querías, Lesbia, nec prae me velle tenere Iovem.
cambiándolo por mí, ser dueña de Júpiter. Te amé dilexi tum te non tantum ut vulgus amicam,
tanto entonces, no como uno a su sed pater ut gnatos diligit et generos.
amiga, sino como ama un padre a sus hijos y nunc te cognovi: quare etsi impensius uror,
yernos. Ahora te conozco: por eso, aunque multo mi tamen es vilior et levior.
me quemo con más vehemencia, sin embargo me qui potis est, inquis? quod amantem iniuria
resultas mucho más despreciable y talis
frívola. "¿Cómo puede ser?", dices. Porque un cogit amare magis, sed bene velle minus.
engaño de esa clase obliga al amante a
estar más enamorado pero a bienquerer menos.
LXXV LXXV
A tal situación ha llegado mi alma por tu culpa, Huc est mens deducta tua mea, Lesbia, culpa
Lesbia mía, y de tal modo ella atque ita se officio perdidit ipsa suo,
misma se ha perdido por su fidelidad, que ya no es ut iam nec bene velle queat tibi, si optima fias,
capaz de bienquererte, aunque te nec desistere amare, omnia si facias.
vuelvas la mejor, ni de dejar de desearte, hagas lo
que hagas.
LXXXVII LXXXVII
Ninguna mujer puede decir que la han querido de Rufe mihi frustra ac nequiquam credite amice
verdad tanto como yo te he (frustra? immo magno cum pretio atque malo),
querido a ti, Lesbia. No hubo nunca en ningún pacto sicine subrepsti mi, atque intestina perurens
una lealtad tan grande como la ei misero eripuisti omnia nostra bona?
que yo he puesto de mi parte en mi amor por ti. eripuisti, heu heu nostrae crudele venenum
vitae, heu heu nostrae pestis amicitiae.
Ruptura total
VIII VIII
Desdichado Catulo, ¡que dejes de hacer tonterías y Miser Catulle, desinas ineptire,
lo que ves que se ha et quod vides perisse perditum ducas.
destruido lo consideres perdido! Brillaron un día fulsere quondam candidi tibi soles,
para ti radiantes los soles, cuando cum ventitabas quo puella ducebat
acudías una y otra vez a donde tu niña te llevaba, amata nobis quantum amabitur nulla.
querida por mícuanto no lo será ibi illa multa cum iocosa fiebant,
ninguna. Y allí tenían lugar entonces aquellos quae tu volebas nec puella nolebat,
múltiples juegos que tú querías y tu niña fulsere vere candidi tibi soles.
no dejaba de querer. Brillaron, es verdad, para ti nunc iam illa non vult: tu quoque impotens noli,
radiantes los soles. nec quae fugit sectare, nec miser vive,
Ahora ya ella no quiere: tú, como nada puedes sed obstinata mente perfer, obdura.
hacer, tampoco quieras, y a la vale puella, iam Catullus obdurat,
que huye no la persigas, ni vivas desdichado, sino nec te requiret nec rogabit invitam.
resiste con tenaz empeño, manténte at tu dolebis, cum rogaberis nulla.
firme. ¡Adiós, niña! Ya Catulo está firme, y no te scelesta, vae te, quae tibi manet vita?
buscará ni te hará ruegos en contra de quis nunc te adibit? cui videberis bella?
tu voluntad. Pero tú te lamentarás cuando nadie te quem nunc amabis? cuius esse diceris?
haga ruegos. ¡Criminal, ay de ti! ¿Qué quem basiabis? cui labella mordebis?
vida te espera? ¿Quién se te acercará ahora? ¿A at tu, Catulle, destinatus obdura.
quién le parecerás bella? ¿A quién
querrás ahora? ¿De quién se dirá que eres? ¿A
quién besarás? ¿A quién morderás los
labios?
Pero tú, Catulo, resuelto, manténte firme.
XI XI
Furio y Aurelio , compañeros de Catulo, bien llegue Furi et Aureli comites Catulli,
hasta los confines de la sive in extremos penetrabit Indos,
India , donde la ola del mar de Oriente de gran litus ut longe resonante Eoa
bramido golpea la costa; bien hasta tunditur unda,
los hircanos o los muelles árabes o los sagas o los sive in Hyrcanos Arabesve molles,
partos, armados de flechas, o hasta seu Sagas sagittiferosve Parthos,
las llanuras que tiñe el Nilo de siete brazos; o bien sive quae septemgeminus colorat
encamine sus pasos más allá de los aequora Nilus,
elevados Alpes, para visitar los testimonios del gran sive trans altas gradietur Alpes,
César , el Rin de la Galia, el mar Caesaris visens monimenta magni,
que causa horror y los más alejados britanos. Gallicum Rhenum horribile aequor ulti-
Puesto que estáis preparados a visitar mosque Britannos,
todos esos lugares juntamente conmigo, cualquiera omnia haec, quaecumque feret voluntas
que sea la voluntad de los dioses, caelitum, temptare simul parati,
comunicadle a mi niña estas pocas palabras no pauca nuntiate meae puellae
agradables: viva y disfrute con sus non bona dicta.
adúlteros, los trescientosa los que tiene abrazados cum suis vivat valeatque moechis,
a la vez sin amar de verdad a quos simul complexa tenet trecentos,
ninguno, sino rompiéndoles a todos las entrañas nullum amans vere, sed identidem omnium
cara a cara; que no vuelva como antes ilia rumpens;
sus ojos a mi amor, que por su culpa sucumbió nec meum respectet, ut ante, amorem,
como la flor del prado más recóndito qui illius culpa cecidit velut prati
tras haberla herido el arado al pasar. ultimi flos, praetereunte postquam
tactus aratro est.
LXXVI LXXVI
Si algún placer tiene el hombre al recordar sus Siqua recordanti benefacta priora voluptas
buenas acciones del pasado, est homini, cum se cogitat esse pium,
cuando piensa que él es íntegro, que no ha violado nec sanctam violasse fidem, nec foedere nullo
la sagrada lealtad, ni en ningún pacto divum ad fallendos numine abusum homines,
ha hecho mal uso de la divinidad de los dioses para multa parata manent in longa aetate, Catulle,
engañar a los hombres, muchas ex hoc ingrato gaudia amore tibi.
alegrías permanecen preparadas para ti a lo largo nam quaecumque homines bene cuiquam aut
de tu vida, Catulo, por este amor dicere possunt
desagradecido. aut facere, haec a te dictaque factaque sunt.
Pues todo lo que los hombres pueden decir o hacer omnia quae ingratae perierunt credita menti.
en favor de alguien, eso tú quare iam te cur amplius excrucies?
lo has dicho y lo has hecho. Todo ello pereció, quin tu animo offirmas atque istinc teque
confiado a un corazón desagradecido. reducis,
Por eso, ¿por qué vas a crucificarte ya más? ¿Por et dis invitis desinis esse miser?
qué no te consolidas en tu espíritu y te difficile est longum subito deponere amorem,
alejas de una vez de ahí y, ya que tienes a los difficile est, verum hoc qua lubet efficias:
dioses contra ti, dejas de ser desgraciado? una salus haec est. hoc est tibi pervincendum,
Difícil es dejar de repente un largo amor. Difícil es, hoc facias, sive id non pote sive pote.
pero consíguelo como sea: o di, si vestrum est misereri, aut si quibus
ésa es tu única salvación, ésa debe ser tu victoria; umquam
hazlo, puedas o no puedas. extremam iam ipsa in morte tulistis opem,
¡Dioses!, si es propio de vosotros sentir compasión, me miserum aspicite et, si vitam puriter egi,
o si a alguno alguna vez en eripite hanc pestem perniciemque mihi,
el instante último, ya en el momento preciso de su quae mihi subrepens imos ut torpor in artus
muerte, le prestasteis ayuda, volved expulit ex omni pectore laetitias.
los ojos a este desdichado que soy, y, si he pasado non iam illud quaero, contra me ut diligat illa,
mi vida honradamente, arrancadme aut, quod non potis est, esse pudica velit:
esta peste y esta perdición: ¡ay!, penetrándome ipse valere opto et taetrum hunc deponere
hasta lo más profundo de mis entrañas morbum.
como un letargo, expulsó de todo mi corazón las o di, reddite mi hoc pro pietate mea.
alegrías. Ya no deseo eso, que ella a su
vez me quiera, o, lo que no es posible, que quiera
ser pudorosa: yo sólo deseo estar bien
y abandonar esta horrible enfermedad. ¡Dioses!,
concedédmelo por mi amor a vosotros.
LXXXV LXXXV
Odio y amo. Por qué hago eso acaso preguntas. No Odi et amo. quare id faciam, fortasse requiris.
sé, pero siento que ocurre y nescio, sed fieri sentio et excrucior.
me atormento.
XIV XIV
Si no te quisiera más que a mis ojos, mi muy Ni te plus oculis meis amarem,
encantador Calvo , por ese iucundissime Calve, munere isto
regalo te odiaría con el odio dirigido contra Vatinio . odissem te odio Vatiniano:
Pues, ¿qué he hecho yo o qué nam quid feci ego quidve sum locutus,
he dicho para que me agobies con tantos cur me tot male perderes poetis?
poetastros? ¡Que los dioses concedan muchas isti di mala multa dent clienti,
desgracias al protegido ese tuyo que te envió tan qui tantum tibi misit impiorum.
gran cantidad de abominaciones! Y si, quod si, ut suspicor, hoc novum ac repertum
según sospecho, ese novedoso repertorio te lo munus dat tibi Sulla litterator,
obsequia el maestro Sila , no me non est mi male, sed bene ac beate,
parece mal; al contrario: bien y enhorabuena, quod non dispereunt tui labores.
porque no se echan del todo a perder tus di magni, horribilem et sacrum libellum!
esfuerzos. ¡Grandes dioses!, ¡horrible y maldito quem tu scilicet ad tuum Catullum
librito ese que tú enviaste a tu querido misti, continuo ut die periret,
Catulo, sin duda para que de inmediato pereciera en Saturnalibus, optimo dierum!
las Saturnales , el más non non hoc tibi, false, sic abibit.
maravilloso de los días! nam si luxerit ad librariorum
Pero no, esto no quedará así, simpático: pues, en curram scrinia, Caesios, Aquinos,
cuanto amanezca, correré a las Suffenum, omnia colligam venena.
estanterías de los libreros, cogeré a los Cesios, a ac te his suppliciis remunerabor.
los Aquinos, a Sufeno , haré una vos hinc interea valete abite
recopilación de todos los venenos y te illuc, unde malum pedem attulistis,
recompensaré con estos castigos. Entretanto, saecli incommoda, pessimi poetae
vosotros id con bien de aquí, marchaos al sitio de
donde salisteis con mal pie ,
escoria del siglo, pésimos poetas.
L L
Licinio , ayer, como estábamos desocupados, nos Hesterno, Licini, die otiosi
divertimos mucho en mis multum lusimus in meis tabellis,
tablillas, jugando a ser refinados -según habíamos ut convenerat esse delicatos:
convenido-. Escribiendo versillos los scribens versiculos uterque nostrum
dos nos divertíamos, bien en un metro, bien en otro, ludebat numero modo hoc modo illoc,
replicándonos mutuamente entre reddens mutua per iocum atque vinum.
bromas y vino. atque illinc abii tuo lepore
Y de allí me marché entusiasmado por tu encanto y incensus, Licini, facetiisque,
tus gracias, Licinio, hasta tal ut nec me miserum cibus iuvaret
punto que, ¡pobre de mí!, no me aprovechaba el nec somnus tegeret quiete ocellos,
alimento, ni el sueño cubría mis ojos sed toto indomitus furore lecto
con el descanso, sino que, desasosegado de delirio, versarer, cupiens videre lucem,
me revolvía por toda la cama ansioso ut tecum loquerer, simulque ut essem.
de ver la luz, para hablar contigo y estar juntos. Y, at defessa labore membra postquam
después de que mis miembros, semimortua lectulo iacebant,
agotados por el cansancio, se dejaron caer medio hoc, iucunde, tibi poema feci,
muertos en la cama, te hice, encanto, ex quo perspiceres meum dolorem.
este poema, por el cual percibieras mi dolor. nunc audax cave sis, precesque nostras,
Ahora, ojitos míos, no te enorgullezcas y no oramus, cave despuas, ocelle,
menosprecies -te lo pido- mis ne poenas Nemesis reposcat a te.
ruegos, no vaya a vengarse en ti Némesis ; es una est vehemens dea: laedere hanc caveto.
diosa violenta: guárdate de
ofenderla.
XCVI XCVI
Si a los mudos sepulcros puede llegar, Calvo, de Si quicquam mutis gratum acceptumque
nuestro dolor algo grato o sepulcris
bienvenido, con qué añoranza recordamos los accidere a nostro, Calve, dolore potest,
antiguos amores y lloramos las amistades quo desiderio veteres renovamus amores
perdidas de antaño, con toda seguridad Quintilia no atque olim missas flemus amicitias,
siente tanto dolor por su muerte certe non tanto mors immatura dolori est
prematura como gozo por el amor que le muestras Qvintiliae, quantum gaudet amore tuo.
Manlio Torcuato
LXI LXI
XCV XCV
La Esmirnade mi Cina, por fin después de nueve Si quicquam mutis gratum acceptumque
siegas desde que la sepulcris
comenzó y después de nueve inviernos, se ha accidere a nostro, Calve, dolore potest,
publicado, mientras Hortensio quo desiderio veteres renovamus amores
entretanto ha compuesto quinientos mil versos en atque olim missas flemus amicitias,
uno solo. certe non tanto mors immatura dolori est
La Esmirna llegará hasta lo más profundo de la Qvintiliae, quantum gaudet amore tuo.
honda corriente del Sátraco ;
por mucho tiempo los encanecidos siglos leerán la
Esmirna. Pero los Anales de Volusio
morirán a las puertas mismas de Paduay con
frecuencia servirán de flojas
envolturas a las caballas.
Que me queden en mi corazón los pequeños
monumentos de mi amigo y que la
gente disfrute del hinchado Antímaco
César y Mamurra
XXIX XXIX
¿Quién puede ver esto, quién puede aguantarlo, a Quis hoc potest videre, quis potest pati,
menos que sea un crápula, un nisi impudicus et vorax et aleo,
devorador y tahúr, que Mamurraposea lo que antes Mamurram habere quod Comata Gallia
poseía la Galia Cabelluday habebat uncti et ultima Britannia?
los confines de Britania? cinaede Romule haec videbis et feres?
Rómulo julandrón , ¿verás y soportarás esto? Y él et ille nunc superbus et superfluens
ahora, ensoberbecido y perambulabit omnium cubilia,
empavonecido, ¿recorrerá los cuartos de todos ut albulus columbus aut Adoneus?
como un blanco palomo o un cinaede Romule, haec videbis et feres?
Adonis ? Rómulo julandrón, ¿verás y soportarás es impudicus et vorax et aleo.
esto? Eres un crápula, un devorador eone nomine, imperator unice,
y tahúr. fuisti in ultima occidentis insula,
¿Y con esas credenciales, general sin igual, ut ista vestra diffututa mentula
estuviste en la más lejana isla de ducenties comesset aut trecenties?
occidente para que esa vuestra fláccida minga quid est alid sinistra liberalitas?
devorara doscientos o trescientos mil parum expatravit an parum elluatus est?
sestercios? paterna prima lancinata sunt bona,
¿Qué otra cosa es que funesta generosidad? secunda praeda Pontica, inde tertia
¿Derrochó poco o acaso poco Hibera, quam scit amnis aurifer Tagus:
dilapidó? Lo primero, acabó con los bienes nunc Galliae timetur et Britanniae.
paternos; luego, con su botín del Ponto; en quid hunc malum fovetis? aut quid hic potest
tercer lugar, con el ibérico, que conoce el aurífero nisi uncta devorare patrimonia?
Tajo; ahora se teme por la Galia y por eone nomine urbis opulentissime
Britania. socer generque, perdidistis omnia?
¿Por qué protegéis a este malvado? ¿Qué puede
hacer éste más que devorar
pingües patrimonios? ¿Y con esas credenciales,
dueños y señores de la ciudad, suegro y
yerno , habéis echado todo a perder?
LVII LVII
XXXIX XXXIX
Egnacio ,por tener blancos los dientes, sonríe Egnatius, quod candidos habet dentes,
continuamente en todas renidet usque quaque. si ad rei ventum est
partes. Si se acerca al banquillo de un acusado, subsellium, cum orator excitat fletum,
cuando el orador provoca el llanto, él renidet ille; si ad pii rogum fili
sonríe. Si hay lamentos junto a la pira de un buen lugetur, orba cum flet unicum mater,
hijo, cuando la madre, desolada, llora renidet ille. quidquid est, ubicumque est,
a su único hijo, él sonríe. Sea lo que sea, quodcumque agit, renidet: hunc habet
dondequiera que sea, ocurra lo que ocurra, morbum,
sonríe: tiene esa enfermedad ni elegante, según neque elegantem, ut arbitror, neque urbanum.
creo, ni educada. Por eso, tengo el deber quare monendum est te mihi, bone Egnati.
de darte un consejo, buen Egnacio. si urbanus esses aut Sabinus aut Tiburs
Si fueses de la Urbe, o sabino, o tiburtino, o un aut pinguis Vmber aut obesus Etruscus
ahorrador umbro, o un obeso aut Lanuvinus ater atque dentatus
etrusco, o un lanuvino moreno y de buenos dientes, aut Transpadanus, ut meos quoque attingam,
o traspadano (para mentar también aut quilubet, qui puriter lavit dentes,
a los míos ),o quienquiera que sea que se lava los tamen renidere usque quaque te nollem:
dientes aseadamente, ni aun así nam risu inepto res ineptior nulla est.
querría yo que tú sonrieras continuamente en todas nunc Celtiber es: Celtiberia in terra,
partes: pues no hay cosa más quod quisque minxit, hoc sibi solet mane
estúpida que una risa estúpida. Pero, eres celtíbero: dentem atque russam defricare gingivam,
en tierra celtíbera, lo que cada cual ut quo iste vester expolitior dens est,
meó, con eso suele frotarse por la mañana los hoc te amplius bibisse praedicet loti.
dientes y las rojas encías, de modo que,
cuanto más limpios están esos vuestros dientes,
más cantidad de meado proclamarán
que tú has bebido.
LXIX LXIX
No te extrañes, Rufo , de que ninguna mujer quiera Noli admirari, quare tibi femina nulla,
tenerte sobre sus Rufe, velit tenerum supposuisse femur,
delicados muslos, ni aunque la seduzcas con el non si illam rarae labefactes munere vestis
regalo de un vestido especial o con el aut perluciduli deliciis lapidis.
capricho de una piedra preciosa. Te hace daño laedit te quaedam mala fabula, qua tibi fertur
cierta mala habladuría, según la cual ualle sub alarum trux habitare caper.
dicen que un feroz macho cabrío habita bajo el valle hunc metuunt omnes, neque mirum: nam mala
de tus sobacos. A ése lo temen valde est
todas, y no es extraño: pues es un animal muy bestia, nec quicum bella puella cubet.
malo, y con él una chica guapa no se quare aut crudelem nasorum interfice pestem,
acostará. Por eso, o matas esa peste cruel para la aut admirari desine cur fugiunt.
nariz, o deja de extrañarte de que
huyan.
LXXXVIII-XCI LXXXVIII-XCI
LXXXVIII LXXXVII
¿Qué hace, Gelio , el que se quita los picores con Nulla potest mulier tantum se dicere amatam
su madre y su hermana y vere, quantum a me Lesbia amata mea est.
pasa la noche en vela con la túnica quitada? ¿Qué nulla fides ullo fuit umquam foedere tanta,
hace el que no deja ser marido a su quanta in amore tuo ex parte reperta mea est.
tío? ¿Sabes qué gran delito precisamente comete?
Comete uno tan grande, Gelio, que ni LXXXVIII
la lejana Tetís ni Océano , el padre de las Ninfas,
pueden lavarlo: pues no hay delito Quid facit is, Gelli, qui cum matre atque sorore
que vaya más lejos ni aun devorarse uno a sí prurit, et abiectis pervigilat tunicis?
mismo con la cabeza gacha. quid facit is, patruum qui non sinit esse
maritum?
ecquid scis quantum suscipiat sceleris?
LXXXIX
suscipit, o Gelli, quantum non ultima Tethys
nec genitor Nympharum abluit Oceanus:
Gelioestá consumido: ¿cómo no? Si a él le vive una nam nihil est quicquam sceleris, quo prodeat
madre tan buena y tan ultra,
robusta, y una hermana tan atractiva, y un tío tan non si demisso se ipse voret capite.
bueno, y todo su entorno está tan
lleno de primas mozas, ¿cómo va a dejar de estar LXXXIX
demacrado? Aunque no atiente más
que lo que no está permitido tentar, encontrarás Gellius est tenuis: quid ni? cui tam bona mater
todas las razones que quieras de por tamque valens vivat tamque venusta soror
qué está magro. tamque bonus patruus tamque omnia plena
puellis
XC cognatis, quare is desinat esse macer?
qui ut nihil attingat, nisi quod fas tangere non
Que nazca un mago de la nefanda unión de Gelioy est,
su madre y aprenda el quantumvis quare sit macer invenies.
arte adivinatoria persa: pues es forzoso que se
engendre un mago de una madre y su XC
hijo, si es verdad la sacrílega religión de los persas ,
para que ese hijovenere a Nascatur magus ex Gelli matrisque nefando
los dioses con plegarias rituales mientras derrite en coniugio et discat Persicum aruspicium:
las llamas un grasiento redaño. nam magus ex matre et gnato gignatur
oportet,
si vera est Persarum impia religio,
gratus ut accepto veneretur carmine divos
XCI omentum in flamma pingue liquefaciens.
XXXVI XXXVI